مجسمه سازی

Hyp 77 - مجسمه سازیHyp 77 1 - مجسمه سازیa6pe Bacam 77 - مجسمه سازیa6pe Bacam 77 - مجسمه سازیa6pe Bacam 77 - مجسمه سازیkave ahangar - مجسمه سازیHyp 77 1 - مجسمه سازیHyp 77 1 - مجسمه سازیHyp 77 1 - مجسمه سازیHyp 77 1 - مجسمه سازیHyp 77 1 - مجسمه سازیHyp 77 1 - مجسمه سازیHyp 77 1 - مجسمه سازی
mojasame sazi - مجسمه سازی

مجسمه سازی

مجسمه سازی برای هزاران سال نقش های بسیار مهمی را در زندگی مردم ایفا کرده است.
به نظر می رسد اولین مجسمه ها برای کمک به شکارچیان ساخته شده بودند.
پس از آغاز تمدن ها، از مجسمه ها به عنوان نمادی از خدایان استفاده میشد.
پادشاهان دوران باستان، به امید جاودانه ماندن حکاکی های مشابه را ابداع نمودند و به این ترتیب مجسمه های پرتره متولد شدند.
یونانیان مجسمه هایی می ساختند که به خوبی ظاهر انسانی را نشان می دادند.

mojasame sazi 2 - مجسمه سازی

مسیحیان کلیساها را با مجسمه هایی از شیاطین می آراستند تا یادآور حضور آنان برای مردمی که نه می توانستند بنویسند و نه بخوانند، باشند.
از ابتدای تاریخ مجسمه سازی تاکنون، مجسمه ها بیشتر نقش یادبود داشته اند.
در قرن پانزدهم، یادبود قهرمانان دینی را در خیابان های شهرهای ایتالیا بنا می کردند،
و در قرن بیستم یادبودی از یک ترانه سرا در وسط شهر نیویورک قرار گرفت.
آبنماهای بزرگ با مجسمه هایی که در وسط آنها قرار داشتند همچون قصرهای قدیمی در کنار آسمان خراش ها نیز پیدا شدند.
سومری های باستان پیروزی خود را با مجسمه سازی جشن می گرفتند.
کشورهای درگیر در جنگ جهانی دوم نیز برای احترام به سربازانشان از مجسمه استفاده می کردند.

انواع مجسمه سازی 

مجسمه سازی را می توان به دو دسته تقسیم کرد

  1. نقش برجسته :
    کنده کاری یا نقش برجسته نوعی مجسمه سازی است که در آن تصاویر روی یک پس زمینه ی صاف قرار می گیرند.
    برای تصویر ذهنی بهتر می توانید یک سکه را در نظر بگیرید:
    نوشته ها، تاریخ و تصویر روی سکه- که اغلب اوقات تصویری از یک چهره ی سیاسی است- اندکی بالاتر از سطح قرار گرفته اند.
    وقتی تصاویر برجستگی کمتری داشته باشند، رویه نگاری یا برجسته ی کوتاه صورت می گیرند.
    مصریان باستان برخی اوقات تندیس هایی بر روی یک سطح صاف حک می کردند.
    کنده کاری به نقش برجسته مشهور است. مجسمه هایی سه بعدی که به پس زمینه متصل هستند،
  2. پیکره سازی :
    پیکره سازی، نوع دیگر مجسمه سازی است که مجسمه در آن بر روی پس زمینه ای قرار نداشته و مستقل است.
    بیشتر تندیس ها و مجسمه های پرتره به این شکل ساخته شده اند.

روش های مجسمه سازی

سه روش برای ساخت مجسمه وجود دارد:

  1. مدل سازی :
    مدل سازی با رس، موم یا مواد نرم و قابل انعطاف دیگر انجام می گیرد.
    مجسمه ساز قطعاتی از مواد را افزوده و به شکل دلخواه در می آورد.
  2. حکاکی :
    حکاکی اغلب به عنوان متضاد شیوه ی مدل سازی شناخته می شود از این رو که به جای افزودن مواد، آنها را حذف می کند.
    مجسمه ساز با کمک ابزاری همچون چاقو و مغار قسمت هایی از چوب یا سنگ را کنده تا به شکل مورد نظر برسد.
  3. سر هم بندی :
    سر هم بندی یا کلاژ تا قرن بیستم رواج بسیاری نداشت.
    در این روش هنرمند از قطعات چوبی، فلزی یا پلاستیکی استفاده نموده و آنها را سرهم بندی کرده و یک سازه ایجاد می کند.
    اشکال تخیلی و انتزاعی که در دوران مدرن مشهور شده اند با این روش تولید شده اند.

تقریبا هر کسی برای یک بار هم که شده یکی از این سه روش را انجام داده است.

مجسمه سازی به چه شکلی انجام می گیرد؟

مجسمه ساز خلاق، حساس و متفکر است.
اگر تا به حال به روند مجسمه سازی فکر نکرده اید، نکته ای که باید بدانید این است که مجسمه سازی مراحل دشوار ام جذابی دارد.
سنگ مرمر باید منتقل شده و برش داده شود. چوب ها باید حکاکی شده و سنباده شوند.
خاک رس باید ورز داده شده و هر روزه با شرایطی مناسب نگه داری شوند.
مجسمه ساز باید دانش فنی بسیاری داشته باشد.

باید تفاوت یک قطعه سنگ خوب و بد را بداند و از میزان فشار وارده به آن تا حدی که نشکند، مطلع باشد.
مجسمه ساز باید از کیفیت چوب های مختلف آگاه بوده و میزان آب لازم برای ترکیب با هر نوع گل را به خوبی بداند.
در ریخته گری، مجسمه ساز باید با نقطه ی ذوب فلزات آشنا باشد، و در این کار
یک جوشکار، پرچ کننده و ماشین کار خوب به اندازه ی یک هنرمند در کار نقش دارند.

مواد و متریال های مورد استفاده در مجسمه سازی

قبل از شروع کار، مجسمه ساز باید مواد مصرفی خود را انتخاب نماید.
این مواد می تواند چیزی عجیب و غریب و گرانبها مانند عاج بوده یا موادی ارزان و همیشه در دسترس مانن گل رس .
خاک رس به این خاطر که در هر گوشه از جهان یافت می شود، تقریبا هر کسی می تواند آن را خریداری نماید.
مجسمه ساز باید از میان مواد سختو ماندگار مانند سنگ و موادی که قابلیت
انعطاف دارند اما در طولانی مدت دوام ندارند مانند گل یکی را انتخاب نماید.

مجسمه سازی با گل رس یا سنگ ؟

هر نوع مزایا و معایب خود را دارند. سنگ مرمر، بسیار سخت است.
حکاکی بر روی آن باید با قدرت زیادی شده و در عین حال ظرافت بالایی روی آن صورت گیرد.
هر گونه اشتباهی به سختی جبران پذیر است، و همچنین فشار بیش از حد ممکن است منجر به شکستگی شود.
پس از اتمام مجسمه ی مرمری، صیقل کاری انجام شده و کار به پایان می رسد.
در مقابل، خاک رس بسیار نرم است. مجسمه ساز در اضافه کردن قطعات و تغییر شکل آزادی عمل دارد.
در صورتی که اشتباهی صورت گیرد، به راحتی می توان آن را اصلاح نمود.
خاک رس نیاز به مراقب دارد، مجسمه ی ناتمام را باید روزانه با دستمال مرطوب پوشانید
و بخش استفاده نشده را باید با آب مرطوب کرده و ورز داد.

علاوه بر این، زمانی که مدل سازی به پایان رسید، مجسمه را نمی توان در نمایشگاه
قرار داد به این خاطر که خاک رس به مدت طولانی دوام نخواهد داشت.
بنابراین، مواد سازنده ی مجسمه باید به نوع دیگری تبدیل نمود.
به همین منظور از بندکشی، پختن مجسمه و ریخته گری استفاده می شود، که در ادامه توضیحاتی از آنها ارائه خواهیم داد.
سنگ و فلز به دلیل ثابت بودن، همیشه مواد مهمی برای مجسمه سازی به شمار می رفتند.
سایر مواد مورد استفاده شامل چوب، عاج، یشم، استخوان، شیشه و گچ هستند.
مجسمه هایی را که می توان به نوع دیگری تبدیل نمود، از خاک رس تولید می شوند.
خاک رس کاربرد بسیار فراوانی دارد، اما گاهی از انواع موم نیز استفاده می شود.
در دوران مدرن، مجسمه سازان از موادی جدید همچون نوعی پلاستیک، فایبر گلاس،
فولاد ضد زنگ و آلومینیوم نیز استفاده می کنند.

ابزارهای مجسمه سازی اساس دست هنرمندان هستند. برخی ابزارها این امکان را فراهم می سازند تا مجسمه ساز با ماده ای نرم به راحتی و دقت بالا کار کند.
ابزارهایی نیز برای کار با مواد سخت تعبیه شده اند. حلقه های سیم با دستگیره های چوبی می توانند
بخش های بزرگی از خاک رس را سریع تر و مرتب تر از دست انسان بیرون بکشند.
با استفاده از دسته ها یا تیغه های چوبی، عاج، یا نور، فلزات انعطاف پذیر می توان لبه های تمیز و خطوط ظریفی در سطح موم، خاک رس یا فلز نرم، ایجاد نمود.
در شکل دادن چوب سخت و تمام اشکال سنگ به ابزاری دیگری نیاز است . چکش، چکش چوبی، مغار و دریل ها از ابزار ضروری در حکاکی به حساب می آیند.
امروزه مجسمه سازان از ابزار جوشکاری و لحیم کاری در اتصال فلزات مجسمه به یکدیگر استفاده می نمایند.
همچنین می توان از ماشین های ویژه ای که پلاستیک را با گرما و فشار به یکدیگر متصل و یا از هم جدا می کند، استفاده نمود.

بندکشی، پختن، و ریخته گری در مجسمه سازی

بسیاری از مجسمه سازان کار خود را از طراحی آغاز کرده، و برخی دیگر به طور مستقیم به سراغ مواد می روند.
در هر شیوه، هدف مجسمه ساز ایجاد یک اثر ماندگار هنری است.

بندکشی در مجسمه سازی

بندکشی امروزه زیاد مورد استفاده قرار نمی گیرد، اما مجسمه سازان در گذشته
از این شیوه در تبدیل مجسمه های رسی و مومی به مجسمه های سنگی استفاده می کردند.
ابتدا، مجسمه ساز یک مدل رسی از مجسمه می سازد.
سپس نقاط یا علامت هایی بر روی مدل ایجاد نموده و فاصله ی بین این نقاط را اندازه گیری می نماید.
با استفاده از صدها و گاهی اوقات هزاران نقطه به عنوان راهنما، نسبت دقیق مدل به سنگ تبدیل می شود.

پختن مجسمه

پختن مجسمه نیز یکی از شیوه های تبدیل مجسمه ی رسی به یک شی بادوام می باشد.
همه ی مجسمه های رسی برای پخته شدن مناسب نیستند، برای انجام این شیوه،
جسم باید توخالی بوده و هیچ گونه ناخالصی و یا حبابی از هوا درون آن نباشد.
بنابراین، تنها مجسمه های کوچک را می توان درون کوره قرار داد.
پس از تکمیل مجسمه، باید در فضای باز قرار داده شده تا رطوبت درون خاک تبخیر شود،
سپس آن را درون کوره با حرارت بسیار بالا قرار داده و تا زمانی که بسیار سخت شود، پخته خواهد شد.

ریخته گری در مجسمه سازی

ریخته گری رایج ترین شیوه ی تبدیل مجسمه های رس و موم به مواد دیگر است.
روش های بسیاری برای ریخته گری وجود دارد.
اساسا، ریخته گری شامل قالب سازی از مدل رسی و یا مومی است.
این قالب ممکن است از گچ، لاستیک، خاک رس یا هر ماده ی قابل استفاده و سخت دیگری باشد.
اگر مجسمه از خاک رس باشد، قالب باید در چند بخش ساخته شده تا بتوان آن را از مدل جدا کرده و سپس مجددا وصل نمود.
اگر مجسمه از موم باشد، قالب را می توان از یک قطعه ساخت؛ به این خاطر که به قالب
حرارت داده شده و این سبب ذوب موم و خروج آن خواهد شد.
فلزات مایع داغ- اغلب برنز- را درون قالب می ریزند.
هنگامی که فلز سخت شد، قالب شکسته شده و مجسمه را سالم و کامل بیرون می آورند.

5
امتیاز کاربر 5 (1 رای)
درحال ارسال
آغاز ثبت نام کلاس های ویژه فصل زمستان
+